Μελόδραμα και Ναρκισσισμός
Πράξη 1.
Σήμερα ξύπνησα Νάρκισσος. Φοράω τα πιο ακριβά ρούχα της νονάς μου, από μια δεκαετία που φαντάζει πολύ παλαιότερη μου, και βγαίνω από το σπίτι.
Πηγαίνω μέχρι το περίπτερο. Κοιτάω τον περιπτερά. "Ένα Lucky Strike" του λέω. Και μου δίνει ένα κόκκινο σκληρό πακέτο. Φεύγω, ευχαριστώντας τον. Δόξα το Θεώ, η μάνα μου μου έμαθε να φέρομαι ευγενικά στους ανθρώπους, αλλιώς τι να τα κάνεις τα ανθρωπάκια, όλοι έχουν ανάγκη από έναν καλό λόγο.
Σήμερα λοιπόν, έχει ωραία μέρα και θα κοιτάξω να εντυπωσιάσω όσο πιο πολύ μπορώ. Έχω πολλά κατορθώματα και πολλά ράμματα για τη γούνα πολλών, να ορίστε, με αυτά θα ασχοληθώ. Ας πάω σε έναν καλό φίλο να με ακούσει. Άλλωστε, γιατί να μην με ακούσει, αφού είναι τόσο σημαντικά αυτά που έχω να του πω, και σήμερα νιώθω τόσο όμορφη που αποκλείεται να μην θέλει να με προσέξει. Και θέλω πολύ αγάπη και proderm.
Επιστρέφω σπίτι. Βγάζω τα ρούχα μου, την πανέμορφη Mexx πανοπλία μου και ανακάθομαι στο κρεβάτι, γυμνή. Φοράω μόνο ανασφάλειες τώρα. Για την εικόνα μου, για το status quo μου, για το πόσο καλή φίλη είμαι, για το αν με θέλει ο γκόμενος. Και κοιμάμαι τελικά με αυτές. Ονειρεύομαι φώτα, πολλά φώτα που πέφτουν πάνω μου και λάμπω. Και ανατρέχω σε πολλά αγαπημένα αποφθέγματα που μιλάνε για μυθικά πλάσματα και κορίτσια αλλιώτικα και χαμογελώ στον ύπνο μου, γιατί μέσα τους δίνω αξία στην δική μου ύπαρξη.
Ξυπνάω την επόμενη μέρα, και έχω τρύπες παντού. Οι ανασφάλειες έφαγαν λίγο τη σάρκα μου εδώ, πιο εκεί, πιο πέρα. Μάλλον δεν υπήρχε κάποιος να δημιουργήσει μια φαντασίωση γύρω απ' το όνομά μου, και και τρύπησα λιγάκι. Και άδειασα λιγάκι.
"Με ποιο λευκό πουκάμισο θα κρύψω τις τρύπες μου;" αναρωτήθηκα και ήπια έναν καφέ.
Πράξη 2.
Σήμερα ξύπνησα Βασίλισσα του Δράματος. Φοράω τα πιο λαμπερά ρούχα της μαμάς μου, συνολάκια ένα κι ένα και βγαίνω απ' το σπίτι.
Δεν νιώθω καθόλου φανταχτερή σήμερα, άχρωμη είμαι και με σκοτώνει αυτό. Προχωράω και κάνω ένα εκατομμύριο μικρές σκέψεις για τις ανθρώπινες σχέσεις και θα μπορούσα -νομίζω- να καταλήξω σε εμβρυική στάση απέναντι απ' τον Τερκενλή, ήμι-λιπόθυμη, να ζητιανεύω για λίγη αποδοχή και επιβεβαίωση. Είμαι τσαλακωμένη σαν αλουμινόχαρτο, γεμάτη χαρακιές και σημάδια και όπου κι αν μ' αγγίξω πονάω. Τρέχω πανικόβλητη σε γνωστούς και φίλους να με αγγίξουν με τα δικά τους χέρια, με λάδια στοργής και λόγια παρήγορα. Τους μιλάω για το δράμα μου, που βέβαια είναι ό,τι χειρότερο έχει υπάρξει στην ανθρωπότητα μετά το Χίτλερ, και κλείνω τα τηλέφωνα βιαστικά να πάω σπίτι να γράψω λίγο, μπας και ελαφρύνει το μυαλό μου.
Γυρνάω στο σπίτι και γδύνομαι. Κοίτα που εμφανίστηκαν κι άλλες τρύπες στο κορμί μου. Παίρνω ξανά τηλέφωνο, τον γκόμενο αυτή τη φορά, και τον ρωτάω:
"Έβγαλα κάτι τρύπες, μήπως έχει λίγο σοβά, να τις μπαζώσω;"
"'Ελα απ' το σπίτι, κάτι θα κάνουμε"
Τρέχω στο σπίτι του και έχω έναν τεράστιο σάκο με σκουπίδια. Ανασφάλειες, φόβοι, κακοτροπιές, θυμό, απώλειες και του τα αδειάζω όλα στον κάτασπρο καναπέ του.
"Τελικά δεν χρειαζόμουν σοβά, να κάπου να ξεφορτώσω τα μπάζα που ανακάλυψα. Τα μισά είναι εξαιτίας σου, να παρ'τα τώρα".
Και φεύγω από εκεί ακόμη πιο άδεια, ακόμη πιο βαριά, που τελικά δεν έκατσα να δω λίγη τηλεόραση μαζί του και να χαλαρώσω.
Τελική Πράξη.
Σήμερα, ξύπνησα ο εαυτός μου. Δεν φόρεσα κανένα ωραίο ρούχο, κλασικό και διαχρονικό. Σήμερα, φόρεσα το αγαπημένο μου πουκάμισο που πήρα από ένα μαγαζί της Τσιμισκή, και κοστίζει 15€.
Ετοίμασα καφέ, έκλεισα το τηλέφωνο και κοίταξα στο γραφείο τις δύο Περσόνες μου: Ναρκισσισμός και Μελόδραμα. Και αρχίζω να αναρωτιέμαι, τι φανταχτερό έχω πάνω μου χωρίς αυτές, τι είμαι χωρίς αυτές, τι θέση έχω στη ζωή των άλλων χωρίς αυτές. Οι αγαπημένες μου Περσόνες, τα καλοστολισμένα προσωπεία μου που φοράω καθημερινά. Πόσο τις λατρεύω, πόσες όμορφες φαντασιώσεις μου δημιουργούν για τον εαυτό μου, πόσο με πληγώνει που δεν είμαι ένα τίποτα χωρίς αυτές. Αστείο, να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να μην αναγνωρίζεις το γενετήσιο πρόσωπό σου. Η πανοπλία σου πως γίνεται καμία φορά ένα με το δέρμα σου, που δεν θυμάσαι τι υπάρχει από κάτω.
Άνοιξα το συρτάρι δίπλα στο σημειωματάριο που κρατάω το τελευταίο χρόνο. Ένα μαύρο, με ένα όμορφο μονόγραμμα στο εξώφυλλο, μινιμαλιστικό σημειωματάριο. Ό,τι έχω γράψει εκεί μέσα είναι γραμμένο μόνο με μελόδραμα, μόνο με ναρκισσισμό, δηλαδή με εξάρτηση και εγωκεντρισμό. Τοποθέτησα απαλά δίπλα του, τις δύο μάσκες μου.
Ήρθε η ώρα της ταπείνωσης και της ταπεινότητας.
Αυλαία.
"Κάποτε πίστευα πως να τα παρατάς είναι για τους ερασιτέχνες. Μα εγώ είμαι επαγγελματίας Ηθοποιός. Και ξέρω πότε μια performance είναι κακή, και πότε μια παράσταση είναι αποτυχημένη. Αυτή η παράσταση χάθηκε και αυτό το εγωκεντρικό λογύδριο τελείωσε. Ήρθε η ώρα να ζήσω εκτός θεάτρου, Να μην είμαι Στάρλετ, μήτε πρωταγωνίστρια. Και κυρίως, να μην ψάχνω άλλα μονόπρακτα".
Υπόκλιση - Χειροκρότημα
Πληροφορίες: Θα με βρείτε να περιφέρω τον εαυτό μου, ανάμεσα στους ανθρώπους της καρδιάς μου. Μόνο εκεί ανήκω, γιατί αυτοί είναι ο μόνος έως τώρα αναγνωρίσιμος εαυτός μου. Για αυτούς είμαι η Στέλλα. Για εσάς είμαι πάντα, η δικιά σας Felis Domesticus.
