Μικρές Ιστορίες III

Μικρές Ιστορίες III

After midnight stories

-Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, Ιανουάριος 2016

Part I

"Θεέ μου, την έβλεπες να λικνίζεται ανάμεσα στα σκεπάσματα, ημιάγρια και πανέμορφη, θαρρείς και ήταν κάποια νύμφη σε αρχέγονο Δράμα. 

"Τι θηλυκό ήταν αυτό" σκεφτόμουν γεμάτος έπαρση και βάσταγα πολύ να την συνθλίβω. Το μικρο μου νυμφίδιο που κάπνιζε τσιγάρο μέχρι και στο σεξ, λες και δεν της έφτανε μία μόνο απόλαυση, λες και ήταν ένα απύθμενο πηγάδι, που όσο ηδονή και να του έριχνα δεν γέμιζε. Και κάθε φορά που την έβλεπα να πηγαίνει κόντρα στα λαγόνια μου δεν ήθελα να τελειώσω ποτέ."

Part II

Το πρόβλημα ήταν ότι προσπαθούσα να ερμηνεύσω τα πάντα ως τέχνη.. Ο καφές μου να ναι πικρός σαν τη πρωινή γεύση που 'χεις όταν ξυπνάς. Τα μαλλιά μου να ναι μακριά και πλούσια, τόσο ώστε να εγείρουν τον πόθο να θες πλέξεις τα δάχτυλα σου μέσα τους. Τα φιλία μου να αφήνουν μια αίσθηση ντόπας σαν μετάγευση, ώστε κανένα χείλος να μην τα ξεχάσει στο χρόνο. Τα χάδια μου να αφήνουν εκδορές, μα να χουν γίνει με αβρότητα. Ο λόγος μου να ναι νοτισμένος με τα λόγια όλων των σπουδαίων ανθρώπων που χάραξαν την πορεία της ομορφιάς και βουτηγμένος σε όλη την φρικαλαιότητα της ανθρώπινης αθυροστομίας. Τίποτα να μην πέσει κάτω,ποτέ... Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να είμαι ένα πλάσμα ηδονικό και μυθικό, αλλά ο υπέρμετρος ναρκισσισμός μου και η αναλυτική μου σκέψη με καθιστούν απλά άλλο έναν βουτυρωμένο σωρό από πληροφορίες που μάταια προσπαθώ να τις ωραιοποιήσω και να τις εξυψώσω σε κάτι υπερφυσικό, μη ρεαλιστικό. Στόχος : απέτυχε. Κατάσταση: αιθεροβασία.

 Part III

Ποίηση και Καύλα

"Κοίτα όλους τους ρομαντικούς και αλληγορικούς ποιητές, πόσο προσεγμένα και αριστοτεχνικά, σχεδόν χειρουργικά βάζουν τις βαρύγδουπες τους λέξεις στις στροφές. Δώστε ιαμβικούς, δώστε αγαπησιάρικα και γλυκανάλατα στιχάκια που προσεγγίζουν την ομορφιά των ανθρώπινων σχέσεων και την μακαριότητα της ανθρώπινης σκέψης. Όλοι το κάναμε κι όλοι θα το κάνουμε, αλίμονο να τους ακυρώσουμε με μονοκονδυλιά.

   Αλλά η ποίηση χρειάζεται να 'ναι και χυδαία, να 'ναι βάναυση και βρώμικη, να ξυπνάει ένστικτα κι όχι να τα καταπνίγει ή να τα εξωραΐζει. Να μπορεί να σε χτυπάει κατ' ευθείαν στην καύλα ή στην πληγή. Ο Bukowski, ο άρρωστος και πανδαιμόνιος ερωτύλος της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, το μόνο που κάνει είναι να είναι απλά ρεαλιστής. Η Anais Nin, το νυμφίδιο και πανούργο θηλυκό του Miller, έτσι και διαβάσεις τα "ερωτικά" της, θα πεθάνεις απ' την έξαψη. Το ίδιο κι ο Faudet, o Rimbaud, ο Χριαστιανόπουλος κοκ. Τους δέομαι, με τρελαίνουν, με ενθουσιάζουν, με υγραίνουν με το πόσο δύναμη έχουν οι λέξεις τους. Είναι απλές, αχρείες μα όχι φτηνιάρικες.  Οι λέξεις δεν είναι ούτε άσχημες, ούτε κακές, κι αν έχουν προστυχιά είναι γιατί σαν ανθρωπότητα έχουμε ενοχοποιήσει βαθιά κάθε αυθεντική σεξουαλικότητα που ελοχεύει στην αλληγορία και την μεταφορά.

 Για αυτό μωρό μου, συνέχισα, όταν έρθει ο άλλος με τη γκαύλα να του 'χει φτάσει στο ταβάνι και σου πει " θέλω να σε γαμήσω", μη προσβληθείς, μη λακίσεις γιατί μόλις έλαβες μια καθαρή δήλωση ποίησης. Μια καθαρή γενετήσια ενόρμηση, άμεση και αυθεντική, κράτα την έννοια, παράτα την ηθικολογία περί σεβασμού. Αν μη τι άλλο παρ' το άλλιως: "θέλω να σου κάνω έρωτα". Δεν φαίνεται πόσο εκλογικευμένο είναι το ένστικτο; πόσο έχει αναλυθεί η επιθυμία; Είμαι σίγουρη πια, ότι το πάθος, ο έρωτας, η ποίηση, η τέχνη πρέπει να στάζουν υγρά, να έρχονται βρωμοκοπώντας ορμόνες κι όχι να μοσχοβολάν Σανέλ. " 

Part IV

Σαββατοκύριακα και Εξεταστική

Είχα αρχίσει να κουράζομαι με τα σαββατοκύριακα. Δεν περνούσαν με τίποτα τα ρημάδια! Όλοι οι φίλοι μου και οι εραστές μου εξαφανισμένοι. Ο ένας στην γκόμενα του, ο άλλος σ' άλλο γαλαξία, ο παρ' άλλος κρυμμένος σε τίποτα στενά σοκάκια να καβλαντζει. Και εγώ ανάμεσα σε σορούς βιβλία και άχρηστη χαρτούρα, να διαβάζω απρόθυμα και να καπνίζω ανελέητα. Και δεν μου έφτανε η αποτυχία του Σαββάτου μου, έπρεπε να καπνίζω και κάτι Κάμελ, που δε λέω πολύ ωραία, κομψά τσιγάρα, αλλά σαν τα lucky strike μου δεν είναι. Κι όλος ο όγκος από τις πληροφορίες που βαραίνει το κεφάλι μου, όλη η μοναξιά που σκοτεινιάζει τα Σάββατα μου με καθηλώνει σε μια προσμονή για τη Δευτέρα. Ποια; Εγώ! Που ερχόταν το Σαββατοκύριακο και ξεχυνόμουν στους δρόμους να μοιράσω φως. Τώρα όχι φως να μοιράσω, με τόση πίσσα και καφέ μόνο μαύρο μελάνι μπορώ να χύσω. Αλλά Σάββατο είναι ας χύσω κάτι κι εγώ.

Αλλά τι να μου πει κι αυτή η Κυριακή, βέβαια. Που καλύτερα να την ονόμαζα Ματαίωση. Κι είναι το αίσθημα της ευθύνης έναντι στη Δευτέρα που με τρυπάει σαν πυρωμένος λοστός. Το κακό είναι ότι βαστάω τόσο για να γκρινιάζω. Μέχρι κι η γάτα μου γκρινιάζει, πως δεν έχω χρόνο για αβρότητες. Χρόνο είχα, διάθεση δεν είχα. Και συλλογιζόμουν νοερά: το γατί μου δεν χορταίνει μόνο με χάδια θέλει και φαΐ. Το κορμί μου δεν χορταίνει μόνο με φαΐ θέλει και χάδια (Χριστιανόπουλος Ντίνος, Μικρά ποιήματα). Ίσως αν το Σάββατο είχα λίγα χάδια παραπάνω, να μπορούσα να τα μοιράσω και στην γάτα μου, που τόσο καρτερικά αναμένει να σηκωθώ απ' την καρέκλα του γραφείου.

Το πολύ αύριο να γράψω λίγο απογοήτευση, λίγο πανικό και να φύγω με ένα μετατραυματικό σοκ μια Κυριακής βγαλμένης από την πιο ανιαρή πραγματικότητα. Τέσσερις καφέδες και τα μάτια μου βαραίνουν και τα χέρια μου τρέμουν. Έχω ξεχάσει να πιάνω το στύλο. Μα ας γράψω λίγο, να μην σκέφτομαι για μνήμες, γλώσσα και αντίληψη. Να αισθανθώ ότι δεν κουράστηκα, να γίνω λίγο υπεράνθρωπος. Ή πιο ρεαλιστικά να ματώσω λίγο, όπως λέει ο Χέμινγουεϊ: δεν έχει να κάνει με γράψιμο, απλά κάθεσαι στη γραφομηχανή και ματώνεις! Τι ειρωνεία, να έχεις μια Κυριακή δύο σε ένα. Και όσο δεν θες να διαβάζεις για τη μνήμη αυτή να μην σ' αφήνει να ησυχάσεις. Είναι αυτή η μνήμη επεισοδίων ή αλλιώς αυτοβιογραφική, που με κάνει να θυμάμαι τα πάντα, όλα αυτά τα πάντα που μάταια προσπάθησα να τα θάψω στους νευρώνες του ιππόκαμπου μου. Αδύνατο σ' αυτή τη Ματ(αι)ωμένη Κυριακή.

Βραδινή συζήτηση σε μπαρ

-Στέλλα- Λουΐζα Κατσαμπή, Δεκέμβριος 2015

Βραδινή συζήτηση σε μπαρ

-«Μα πως μοιράζεις την αγάπη στα δύο» με ρώτησε μια φίλη που ‘χε να με δει καιρό, σε ένα ήσυχο μπαρ του κέντρου.

Γέλασα αυτάρεσκα τόσο δυνατά που τραντάχτηκε το τραπέζι από την ένταση. «Μωρό μου, δεν μοιράζω καμία αγάπη, γιατί η αγάπη δεν είναι κάτι συγκεκριμένο και αναλώσιμο, να το σπας στα δύο. Μπορείς να μοιράσεις την μοναξιά ή την λύπη, να την διασπάσεις σε τεταρτημόρια, να μετριέται σε πεντόκιλα ή τεμάχια; Δεν νομίζω. 

-«Ναι αλλά λες ότι αγαπάς δύο άνδρες ταυτόχρονα, γίνεται αυτό».

Άναψα τσιγάρο, και πήρα το κλασικό ύφος που έχω όταν θέλω να μιλήσω αναλυτικά. Έγινα ξύλινη και  τα μάτια μου άδειασαν από κάθε ζεστασιά. 

-«Δεν αγαπάω δύο άνδρες. Είναι στην ουσία δύο όψεις ενός νομίσματος»

-«Σαν πολύ Σουηδικά δεν μας τα λες;!»

-«Να εξηγηθώ. Θα έπρεπε να τους ήξερες για να καταλάβεις. Βλέπεις τον ένα τρυφερό, συναισθηματικό και ευαίσθητο, τον άλλο ορμητικό, βάναυσο και εγωπαθή. Ο ένας τόσο ανθρώπινος, απτός και άλλος τόσο θεϊκός και άυλος. Ο ένας θέλει να σου κάνει έρωτα, να σε λατρέψει κι ο άλλος να σε πηδήξει συνθλίβοντας σε. Και οι δύο, όμως, μοιράζουν τον ίδιο πόθο και ηδονή, ο τρόπος είναι αυτός που αλλάζει. Εξάλλου είναι σε άρρηκτη σύνδεση. Αν δεν υπήρχε ο ένας δεν θα υπήρχε ο άλλος. Αν δεν σκλήρυνα δεν θα μπορούσα να μαλακώσω απ την αβρότητα, και αν δεν δεχόμουν την αβρότητα δεν θα διεκδικούσα την υπέρτατη φαντασίωση μου. Κι αν τους δεις πως κινούνται εναντίον μου θα έβλεπες το κοινό τους σημάδι: λαγνεία. Αρχαίο, πρωτόγονο, βιβλικό συναίσθημα. Και έχει το βίωμα τις αμαρτίας και της λύτρωσης, σαν όλα τα κοινωνικά κατασκευάσματα που μας μάθανε από μικρούς. Κάτι τέτοιο είναι και η αγάπη, που λες. Κοίτα την λοιπόν, πως είναι απ την μάνα, πως είναι απ’ τον πατέρα, απ’ τους φίλους, απ τα ζώα. Ποτέ δεν είναι ίδια, ποτέ δεν μοιράζεται το ίδιο.

-«Τι κερδίζεις με όλα αυτά δεν μπορώ να καταλάβω. Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου, όσο κι αν θέλουμε να ξεχωρίζουμε»

-«Κατάφερα να κάνω τη ζωή μου ένα έργο τέχνης. Βλέπεις όλες αυτές τις ταινίες, τις Στάρλετ, τα μεγάλα φώτα και λες δεν γίνονται αυτά. Τα μοιραία πάθη, τα μοιραία λάθη. Κι όμως, τολμώ και μακαρίζω τον εαυτό μου ότι ζω την ζωή που ονειρεύτηκα, όπως την ονειρεύτηκα. Και διαθέτω αρκετό κυνισμό για να ξέρω πως δεν θα διαρκέσει ούτε μέχρις αύριο, αλλά καθόλου δεν με νοιάζει. ΄Η ακόμη, μπορεί απλά να είμαι ένα νυμφίδιο που ο υπέρμετρος ναρκισσισμός και ερωτισμός του, το φλομώνει συνεχώς με καλλιτεχνικές φανφάρες για να δικαιολογηθεί. Και ξέρω, ότι η αγάπη μου, δεν είναι αγάπη στα μάτια των άλλων, μα δεν χρειάζεται να είναι. Εγώ ανήκω και στους δυο, χωρίς όμως να είμαι δική τους. Η αφοσίωση μου, η λατρεία μου μπορεί και απομονώνεται, αλλά όχι να διασπάται. Κι αυτό είναι που τους καθιστά στα μάτια μου εξίσου σημαντικούς και ολότελα άνδρες της καρδιάς μου. Και δεν ξέρω αν γίνομαι μισητή ή άξια φθόνου για τον κόσμο. Αλλά θα έπρεπε, γιατί αυτό που έχω δεν είναι τίποτα λιγότερο από αυτό που ευχήθηκα να έχω. Και είμαι ευτυχισμένη, γιατί μοιράζω την ψυχή μου σε λέξεις, σε βλέμματα, σε μουσική. Αχόρταγα και ακόρεστα, όσο το πάθος μου για αυτούς.

-«Δεν θα σε καταλάβω ποτέ. Μα δεν χρειάζεται. Γιατί είσαι εσύ. Και πάντα θα είσαι εσύ. Η εσύ μου, η αγαπημένη μου εσύ.»

Τα ρούχα

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, Νοέμβρις 2015

Τα ρούχα

Άνοιξα την πόρτα του βεστιαρίου

Αριστερά φορέματα

Δεξιά πουκάμισα

Στο κέντρο ασιδέρωτα

Βάλθηκα να τα δοκιμάζω στο καθρέφτη

Ένα εφαρμοστό φόρεμα απόρριψης

Τονίζει πολύ ωραία τα όρη της θωριάς μου

Πέτα το.  Είναι μουντό για τις λιακάδες

Πήρα ένα πουκάμισο χακί

Έχεις πολλές αποχρώσεις ο φθόνος

Τόσες που μπορεί και σε γελά 

Με στενεύει το σουλούπι, ας το καλύτερα

Κάτι τσαλακωμένο ξεπροβάλλει απ’ τον σωρό

Μια μπλούζα της μαμάς

Ανάμνηση μιας άλλης εφηβείας

Με παχαίνει, με μικραίνει, με χαλνά

Μια ντουλάπα γεμάτη σαβούρα κι ακάρεα

Στολίδια, μπιζού και κεντητά

Μια πλάνη όταν έχω συντροφιά

Μια γύμνια όταν με φροντίζει η μοναξιά

Οι λέξεις

Στέλλα-Λουΐζα Κατσαμπή, Οκτώβριος 2015

Οι λέξεις

Πάντα φοβόμουν τις λέξεις

Ξέρουν να φωλιάζουν στα κρυφά

Σε τσέπες και κουμπιά από πανωφόρια

Δεν μπορείς ποτέ ν' απαλλαγείς

Κάποιες είναι στερημένες

Έχουν ένα άλφα τολμηρό

Άκαρδες, απροσπέλαστες και αμέτρητες

Εγκαθιδρύουν την άρνηση

Καλλωπίζονται κι όλας

Μα όσους τόνους κι αν βάλεις

Δεν ομορφαίνουν οι λέξεις

Μόνο σε οδηγούνε στην υποταγή

Αυτά τα τεταρτημόρια της σκέψης

Σε κατακλύζουν με χρώματα

Σε λιθοβολούν μ’ αισθήματα

Και σε τρώνε μια ολόκληρη ζωή

Αγοράζω Έρωτες

Πάνος Κατσιαούνης

Ντυμένος στην τρίχα,

μέσα στο γκρι σακάκι μου,

"Καλημέρες" και ψεύτικα χαμόγελα.

Τσαλακώνω δέκα ψυχές

και τις στοιβάζω σε μια τσάντα δερμάτινη, κλειδωμένη

γιατί οι φωνές που ακούγονται δε λένε τίποτα.

Μόνο λόγια που κανείς δε πιστεύει πια.

Φωνές που τώρα τις ακούω σαν χιόνια 

σε άγνωστες συχνότητες ενός παλιού ραδιοφώνου.

Αγοράζω Έρωτες,

μικρούς, μεγάλους, 

με πάθη, λάθη και σωστά, 

αδιάφορους Έρωτες, 

ανομολόγητους, 

ξεχασμένους, 

ομόφυλους, πλατωνικούς.

Έρωτες που φιλήθηκαν σταυρωτά με το διάβολο 

κι άλλους που τους χώρισε η απόσταση του Παραδείσου.

Έρωτες με φτερά, 

λίγους επίγειους 

πλέον αυτοί δεν πιάνουν τίποτα,

ούτε σε ασήμι, ούτε σε χρυσό.

Περισσότερους ενοχικούς.

Ψυχές με τύψεις, 

είχαν θανατηφόρο ενδιαφέρον

σχεδόν από πάντα.

Συλλέγω ζωή, αναμνήσεις

παιχνίδια κάτω από το πάπλωμα,

υποσχέσεις και λόγια λίγο πριν το ξημέρωμα.

Στριμώχνω γυμνά κορμιά γεμάτα προσδοκίες

και άδεια σώματα ντυμένα με μάσκες,

όλα μαζί, μέσα σε ακάθαρτα σεντόνια

γεμάτα σπέρμα, αίμα και σάλια.

Ο κόσμος εδώ δεν λαχτάρησε ποτέ 

τους Έρωτες του.

Αγοράζω ό,τι δεν έμαθαν ποτέ να εκτιμούν.

Κι εγώ;

Τι κάνω τώρα εδώ

με όλα αυτά τα βάσανα των άλλων;

Πουλάω την ψυχή μου για λίγη προσοχή.

Μια όμορφη ήττα.

Προσπελάσιμος

-Στέλλα - Λουΐζα Κατσαμπή, Σεπτέμβριος 2015

Προσπελάσιμος

Να σ' αγγίξω;

Κι ας χαθεί το χάδι στ' άπειρο

Για την αιώνια στιγμή παλεύουμε όλοι

Το άβατο σου βεβηλώθηκε

Δεν είσαι πια ‘κείνο τ’ όνειρο με στέμμα

Φύγε από μέσα μου πια 

Πάρε μια χούφτα ζεστασιά

Κι ας θολώνουν το τζάμι τα χνώτα

Δεν θα σου λιώσω τα φτερά

Πάρε τα μαλλιά μου

Να μυρίσεις λίγο ανθρωπιά

Τα δικά σου βάφτηκαν στ’ ασήμι

Δεν σε θυμάμαι πια στο φως 
Κι αντάλλαξα όλα μου τα παιχνίδια 
Για έναν έρωτα που με βαραίνει πια.

(Αν)αμνησίες...

Πάνος Κατσιαούνης

Δεν θυμάμαι εκείνες τις στιγμές

μόνο αμυδρά, 

μέσα από λινές κουρτίνες μία δέσμη φωτός,

όξινες στιγμές, 

με έκαιγαν, 

όλη η σάρκα μου πονούσε,

με κρατούσες και μέρα με τη μέρα διαλυόμουν,

πληγές που έσταζαν φρέσκο σιρόπι βύσσινο.

Αναλαμπές.

Μία λάμψη.

Τα φώτα του λεωφορείου που είχες πάρει.

Έφευγες ή ερχόσουν;

Ένα χαμόγελο.

Χαίρεσαι που με βλέπεις ή προσπαθείς να κρύψεις τη θλίψη σου;

Δύο μάτια καστανά.

Εμένα κοιτάζουν ή πίσω από μένα;

Δε σε ξέρω κι όμως κάτι αρχίζω να θυμάμαι.

Ο κόσμος με κοιτάζει σαν να έχω κάνει κάτι κακό.

Πληρώνω το έγκλημα του "δε θυμάμαι".

Όλοι δείχνουν να σε ξέρουν.

Γελάνε με τα αστεία σου.

Φλερτάρουν,

παίζουν μαζί σου,

σε αγκαλιάζουν.

Όμως εγώ δε σε θυμάμαι.

Με βρίζουν, 

με χτυπάνε που δε σε ξέρω.

Οι λιγοστοί μου φίλοι έχουν ήδη φύγει.

Στο σπίτι μου τώρα μένει κάποιος άλλος.

Στο μυαλό μου μια ομίχλη καπνού.

Μέσα μου ζει κάτι αλλόκοτο.

Κουράστηκα.

Από εδώ και πέρα δε θα προσπαθώ.

Κι ας πουν ό,τι θέλουν.

........

Από δω και πέρα πια, 

μπορούν να με φωνάζουν όπως θέλουν.